چاپ        ارسال به دوست

بيمه در نيمه راه

در برخي کتيبه هاي تاريخي قدمت «بيمه» به چهار هزار و پانصد سال پيش از ميلاد مسيح ميرسد. شکي نيست که ساز و کارهاي آن روزهاي بيمه اي و شيوههاي دريافت حق بيمه و تسويه خسارات با آنچه که امروز در صنعت بيمه با آن سروکار داريم تفاوتهاي اساسي دارد و گاه با حوزه هاي ديگر نظير بانکداري، امور مالياتي و پوشش هاي حمايتي عام و تأمين اجتماعي در هم آميخته است. متأسفانه گاه مشاهده ميشود برخيها که مفاهيم بيمه را به درستي درک نکرده اند با ارائه شواهد و مدارک نادرست، رد پاي بيمه را در تاريخ جستجو ميکنند.براي مثال محققي ادعا کرده که «بيمه» را در دوران مادها يافته و شاهدي که بر اين مدعا ميآورد پرداخت مبالغي از سوي حکومت به مال باختهگان است که صد البته اين موضوع ارتباطي با بيمه ندارد. از افسانه هاي نظير صندوق پرداخت خسارت سنگ تراشان مصري -آن هم در حدود 5000 سال پيش- که بگذريم ميتوانيم جرقه هايي از صنعت بيمه را در الواح قديمي، نظير لوح حمورابي به لزوم حمايت از کاروانيان، اشاره مستقيم شده و به موجب همين قانون حاکمان بايد شرايطي را فراهم آوردند که بازرگانان بي هراس از تلف شدن سرمايه به تجارت مشغول شوند. البته تعهد حاکي بستگي تام و تمام به ميزان وجوه پرداختي از سوي کاروانيان داشت و اين دقيقاً همان چيزي است که امروز به آن «حق بيمه» ميگوييم.
به اعتقاد صاحبنظران، همه اقوام و تمدن هاي کهن در طول تاريخ کوشيده اند به شيوه اي زيان هاي خود را به حداقل برسانند. از زمان هاي دور مردم جواهر و چيزهاي ارزشمند خود را براي روزهاي گرفتاري نگهداري ميکردند و هنوز هم چنين شيوهاي وجود دارد.
گاهي چيزهاي با ارزش را به پرستشگاه ها ميسپردند و در برابر نگهداري از آنها نيز هزينه اي پرداخت ميکردند. چنين شيوه اي در بين سومريها و بابليها وجود داشته است. اما پسانداز کردن همواره شيوه مناسبي نبود، چرا که گاهي يورشگران به چپاول پرستشگاه ها دست ميزدند. همچنين، تاراج بازرگانان و غرق شدن کشتيها در دريا همواره وجود داشت.
بازرگانان چيني براي پشتيباني از يکديگر از خطر نابودي کشتي هاي باري در طوفانها يا دزدي هاي دريايي يا هر رويداد ناگوار ديگري که در دريا رخ دهد، بارهايشان را بين چند کشتي پخش ميکردند و چنين ميانديشيدند که اگر يک کشتي در يک روز غرق شود يا آسيب ببيند، همه کشتي هايي که در چند روز به دريا ميروند، آسيب نخواهند ديد. آنها با اين کار از زيان ناشي از غرق شدن کشتي ها يا دزديده شدن کالاهايشان ميکاستند.
اما به نظر ميرسد بابلي ها، که در بانکداري نيز پيشتار بودند، شيوه بهتري براي بيمه کردن بازرگانان پيدا کرده بودند. بر پايه سندهايي نوشتاري که از آنان بر جاي مانده است، اگر بازرگان بابلي براي خريد کالا يا هزينه هاي کشتي از بانکداران بابلي وام ميگرفت و کالاهايش را ميدزديدند يا رويداد ناخواسته ديگري پيش مي آمد، بازرگان چيزي پرداخت نميکرد.
چرا که بهره بالا، که گاه بيش از 25 درصد بود، در واقع حق بيمه اي بود که بازرگانان بابلي ميپرداختند. قانون اين شيوه از بيمه در استوانه قانون حمورابي نيز آمده است.


١٤:٤٣ - 1396/07/19    /    شماره : ٢٩٥٦    /    تعداد نمایش : ٣٣٠



خروج